Nesteldrang.

Ooit hoorde ik Bert aan vrienden vertellen dat hij zo’n rustig en georganiseerd leven had tot de dag dat ik in zijn leven verscheen. Dat ik bij hem introk met een grote rugzak die ik in een hoek op de grond zwierde, openritste en dat sindsdien al mijn kleren rond het bed verspreid liggen, zijn

Valentijnen

Ooit vroeg één van de jongens: mama, waarom geeft papa jou geen rode roos? Omdat ik niet meteen een preek wilde afsteken tegen een vijfjarige over commercie en kapitalisme; over liefde die je elke dag viert zei ik: jullie zijn mijn Valentijntjes en het enige wat ik wil is een foto van jullie. En zo

Vikings

Er wordt wel eens smalend gezegd van mannen dat als ze ziek zijn, het net baby’s zijn. Ik moet toegeven dat ik daar ook al eens instemmend om gegrinnikt heb maar ik vind dat het tijd is om de zaken recht te trekken. Als er iemand aan regressie lijdt tijdens het ziek zijn dan ben

De Glimlach

Pas als hij één meter van de auto verwijderd is en bijna gaat instappen ontrolt de onderdrukte glimlach zich op zijn gelaat. Maar heel de wandeling over het schoolplein laat hij niet in zijn kaarten kijken. Rechte rug, strakke blik vooruit en lippen stijf opeen is de universele houding voor jongeren die aan hun leeftijdsgenoten

Guilty Pleasures

‘Jezus mama, 72 uren ofwa?!’ Mijn zoon en ik zitten samen in de auto en hij scrolt door mijn spotify playlist. ‘Ken jij dan zoveel muziek?’ Tja pubers kunnen zich totaal niet voorstellen dat je als ouder ooit ook nog jong bent geweest en uren naar muziek hebt geluisterd. Dat gaat hun puberaal voorstellingsvermogen ver

Ode

Ik verjaarde en het was een dag vol dankbaarheid. Ja ik heb van die momenten dat ik me, ondanks al het leed en de gruwel dat het leven ook met zich meebrengt, zo dankbaar kan voelen dat ik leef, dat ik besta, hier en nu. Ik kijk dan vanop afstand naar die krioelende wereldbol en

Meisjes van plezier

Terwijl je mij vroeger elk weekend wel ergens op een dansvloer kon aantreffen is dat met het vooruitschrijden der levensjaren steeds minder geworden, maar om het niet volledig te verleren worden de benen nog minstens één keer per jaar gestrekt. En ik weet niet of het met de aanstormende menopauze te maken heeft of met

De hond en de verloren tand

Voor ’t eerst zou onze hond Brando naar een dogsitter gaan. Hier in ons dorp is dat een energieke, luidruchtige blueszangeres uit Amerika, ja in elk dorp spoelt er van alles aan. Brando is een Bulgaarse straathond die we, nadat ik hem zielig op een stukje karton in de sneeuw had zien zitten op facebook,

Kerststronk

‘Ik hoop dat jullie wat kunnen uitrusten in België’ zegt een eigenaar van het vakantiepark voordat we richting het noorden vertrekken. Ik doe eigenlijk geen moeite meer om uit te leggen dat naar België gaan tijdens de kerstdagen zowat het tegenovergestelde is van ‘rust’. Elk jaar opnieuw neem ik me voor om in onze overdrukke

Outback

‘Oh dit lijkt zo op de plek waar ik ooit ben geweest!’ roep ik uit terwijl ik rechtveer in de zetel. We kijken naar ‘Hotel Coolgardie’, een documentaire over twee Finse meisjes die werken in een bar in de Australische outback. Iets wat ik in een ander leven, als prille twintiger, ook heb gedaan. Wat

Pied à terre

Als je instant depressief wilt worden moet je eens naar de website ‘mypension.be’ surfen. Wat ik dus deed en vervolgens in een kramp schoot want van mijn Belgisch pensioen zal ik over 20 jaar nog net een brood kunnen kopen. En een Belg zou geen Belg zijn als hij dan niet denkt aan de baksteen

Wat een tijden

Ik heb helemaal niets met die aanstormende kerstperiode en nog minder met kerstmutsen die ze door uw strot duwen en jinglebells die rond uw oren suizen. Uiteraard vind ik het samenzijn met familie fijn maar alles errond is er me wat te veel aan. Verrast was ik dan ook niet echt toen ik op de