Superoma.

15 augustus 2020. Sommige moeders sterven ook op moederkesdag. Zo ook mijn oma, Moeke voor haar kinderen en super oma voor mijn kinderen, want wat een vrouw was ze niet… Een leven dat bijna een eeuw bestrijkt kan niet anders dan vele bergen en dalen kennen en al zeker als je negen kinderen op de

De laatste dag.

“My mother was my first country. The first place I ever lived.” Nayyirah Waheed. Zondagochtend. Ik lig in mijn bed terwijl het buiten waait en regent. De wind stuwt donkere wolken in een snel tempo voorbij het slaapkamerraam. Mijn huid gloeit nog na van de zon van gisteren en ik ben blij voor de zaailingen

Lockdown #day2

Vandaag vieren we Jules. 13. Hij zal deze verjaardag niet snel vergeten, denk ik. Veel dingen zijn als vanouds: een stapel pannekoeken met slagroom en aardbeien als ontbijt. Andere dingen zijn voor ons al normaal: met al die kilometers tussen ons in, vieren we zijn verjaardag ‘entre nous’. En toch: president Macron had maandagavond wel

An ordinary saturday (or not)

Ik krijg elke ochtend een koffie op bed. Jaaaa ik heb zo’n geweldig exemplaar aan de haak geslagen, I know, en jaaaa ik kus mijn beide pollekes en ook de zijne als hij die koffie brengt. Deze zaterdag begint als zoveel andere weekends: ik neem me voor niet te werken en sluit de deur van

Boomer.

Ik ben een boomer. Nu krijg ik wel meer etiketten opgeplakt door mijn puberende zonen maar deze kende ik nog niet. Meestal gaan die labels gepaard met zuchten en rollende ogen. En ook bij deze wordt er geen uitzondering gemaakt. Meteen begin ik een les af te steken over het feit dat ik een pak

cent cinquante cinq.

Vannacht werd ik wakker en terwijl ik in het donker staarde moest ik aan mijn mama denken die 43 jaren geleden ergens lag af te zien om mij op de wereld te krijgen. Mijn geboorteverhaal heb ik ondertussen al duizenden keren moeten aanhoren. Hoe mijn moeder voor haar derde dochter een natuurlijke bevalling wenste en

cent cinquante deux.

Detail Marc Chagall. (Hôtel de Caumont, Aix en Provence). De laatste tijd voel ik me regelmatig moedeloos, waarschijnlijk geaccentueerd door de winter, maar toch. Omdat het niet juist aanvoelt die kitscherige kerstmuziek en al die kerstcadeaus die over de toonbanken vliegen terwijl er buiten mensen in de vrieskou op een stukje karton zitten. Omdat bijna

cent vingt neuf.

Het levend schilderij part 1407: de sneeuwstorm. Oftewel hoe ge totaal onvoorbereid van uw weekendje weg naar huis rijdt, in een zware sneeuwstorm terechtkomt, hoe Bert met een gillende Swaane in zijn oor de auto nog net veilig aan de kant weet te manouvreren want zonder sneeuwbanden glijdt ge alle kanten uit, hoe ge enkel

cent vingt quatre.

“Thuiskomen” went according to plan. Er viel zoveel druk van onze schouders dat we totnutoe uitzonderlijk veel geslapen en genikst hebben. Ik voel me wat wereldvreemd nu ik niet meer in mijn ‘bubble’ zit. Gelukkig heb ik de liefste vriendinnetjes van de wereld die me uit mijn nest krijgen voor een dagje in een spa,

cent vingt trois.

Mijn plan voor vandaag: over welgeteld 2min spring ik uit bed, zwier ik valiezen, kinderen en hond in de auto, rijden we de bergen in op zoek ons magisch huis, omhels ik de dikste hond vd wereld, gaan we naar t schoolfeest in Nozieres waar ik 20 oesters achteroversla om de schoolkas te spijzen, die