Swaane Lauwaert

“Jij hebt vier nieuwe tattoos en jij zegt mij niets?!” roep ik met schelle hoge stem terwijl ik kijk naar dikke zwarte letters die het woord ‘BAAIB’ vormen. Verschrikt zie ik nog meer spelfouten in een gedicht dat zijn hele ribbenkast bekleedt. Boos storm ik weg maar kom al snel op mijn stappen terug want

Het ziet eruit als een scène van een film met Louis de Funès. Een politieagent die zich achter het bordje met onze dorpsnaam probeert te verschansen en door een verrekijker piert en drie collega’s die aan de overkant achter het bushokje staan. Pas als de ene ‘soixante douze’ roept naar zijn collega’s en die drie

Ik schrijf dit op de trein richting Amsterdam. Ik ben jarig vandaag en word vergezeld door mijn lieve man. Straks logeren we op een prachtig appartement van vrienden en morgen zie ik mijn zusje. Wat een geschenk dit alles.We stonden op een ontiegelijk uur op zodat we gebruik konden maken van de goedkoopste treintickets maar

Ik weet dat ik niet haar grootste liefde ben ook al heb ik de eerste weken haar poep afgeveegd, haar midden in de nacht eten gegeven en lag ik in de auto onderweg naar België in zo’n slechte houding, met een pijnlijke kramp in mijn bil tot gevolg, zodat zij kon slapen op mijn borst.

Geen vuurwerkknallen maar jagers begroeten me in dit nieuwe jaar. De hond zou het liefst zo snel mogelijk naar huis rennen maar door zelf een ontspannen houding aan te nemen probeer ik hem gerust te stellen en de ochtendwandeling nog iets te rekken. Zelf ben ik ook niet dol op die geweerschoten en sinds een

Tussen de mistvlagen ontwaar ik onze traag rijdende medereizigers en van achter het geblindeerde venster kan ik me ongegeneerd vergapen aan wat iedereen in zijn voertuig uitvreet nu we samen gedwongen in de zoveelste file richting het zuiden staan. De meesten staren gehypnotiseerd naar een schermpje. Een vrouw houdt een witte zakdoek met bloedvlekken tegen

Het is mijn week niet. Ik ben veelal verward. Denk ik. Vermoed ik. Het begint bij de dierenkliniek waar ik zo fier als een pauw mijn kitten met de twee halve voorpootjes uit haar mandje haal en ter controle in de handen van de dierenarts leg. Als trotse moeder wil ik horen dat ze er

‘Sinterklaas? Gaan wij dat nog vieren? Zijn de jongens daar niet te oud voor ondertussen?’ ‘Je bent nooit te oud voor Sinterklaas, dat kan je toch je hele leven vieren? En ja ik vind het fijn als jij er ook bij bent, we zijn al zo weinig met z’n vijven samen. Rituelen fungeren ook als

De radio deelt ons mee dat: ‘De Franse regering zich in een zware crisis bevindt. Via een motie van wantrouwen is de premier weggestemd en nu moet Macron een nieuwe premier vinden maar gezien de uitersten die de regering vormen is dat geen sinecure. Het zou wel eens lang kunnen gaan duren maar één ding

Terwijl ik dit schrijf bevind ik me in het midden van mijn reis tussen het met zon overgoten Marseille en het bewolkte, koude Antwerpen. Door de glazen deur zie ik een vrouw met korte grijze haren zich uitstrekken en haar lichaam in allerlei bochten wringen. Naast haar loopt een vader zenuwachtig op en neer met

Terwijl ik op mijn yogamatje de ochtendstroefheid uit mijn leden stretch en met een meditatie de grijze sluiers uit mijn hoofd probeer te verdrijven, gebeurt er enkele meters verder iets dat ons leven voorgoed zal veranderen. De hond van onze buurvrouw vindt er naast de vuilbakken en tussen het rondslingerend zwerfvuil een klein pluizig bolletje.

“Neen, later wordt het niet beter, dan moet je toch ook gaan werken, kom je thuis, eet je en ga je slapen? Elke dag opnieuw?” Zoonlief is net terug van school en duidelijk vermoeid zwiert hij zijn boekentas in een hoek en trekt de ijskastdeur bijna uit zijn hengsels op zoek naar eten. Die jongen