Geen vuurwerkknallen maar jagers begroeten me in dit nieuwe jaar. De hond zou het liefst zo snel mogelijk naar huis rennen maar door zelf een ontspannen houding aan te nemen probeer ik hem gerust te stellen en de ochtendwandeling nog iets te rekken. Zelf ben ik ook niet dol op die geweerschoten en sinds een
Artial Marts
Tussen de mistvlagen ontwaar ik onze traag rijdende medereizigers en van achter het geblindeerde venster kan ik me ongegeneerd vergapen aan wat iedereen in zijn voertuig uitvreet nu we samen gedwongen in de zoveelste file richting het zuiden staan. De meesten staren gehypnotiseerd naar een schermpje. Een vrouw houdt een witte zakdoek met bloedvlekken tegen
Sinterklaas
‘Sinterklaas? Gaan wij dat nog vieren? Zijn de jongens daar niet te oud voor ondertussen?’ ‘Je bent nooit te oud voor Sinterklaas, dat kan je toch je hele leven vieren? En ja ik vind het fijn als jij er ook bij bent, we zijn al zo weinig met z’n vijven samen. Rituelen fungeren ook als
Dagelijkse beslommeringen
De radio deelt ons mee dat: ‘De Franse regering zich in een zware crisis bevindt. Via een motie van wantrouwen is de premier weggestemd en nu moet Macron een nieuwe premier vinden maar gezien de uitersten die de regering vormen is dat geen sinecure. Het zou wel eens lang kunnen gaan duren maar één ding
Klavertje vier.
Terwijl ik dit schrijf bevind ik me in het midden van mijn reis tussen het met zon overgoten Marseille en het bewolkte, koude Antwerpen. Door de glazen deur zie ik een vrouw met korte grijze haren zich uitstrekken en haar lichaam in allerlei bochten wringen. Naast haar loopt een vader zenuwachtig op en neer met
Belle.
Terwijl ik op mijn yogamatje de ochtendstroefheid uit mijn leden stretch en met een meditatie de grijze sluiers uit mijn hoofd probeer te verdrijven, gebeurt er enkele meters verder iets dat ons leven voorgoed zal veranderen. De hond van onze buurvrouw vindt er naast de vuilbakken en tussen het rondslingerend zwerfvuil een klein pluizig bolletje.
Growing pains
“Neen, later wordt het niet beter, dan moet je toch ook gaan werken, kom je thuis, eet je en ga je slapen? Elke dag opnieuw?” Zoonlief is net terug van school en duidelijk vermoeid zwiert hij zijn boekentas in een hoek en trekt de ijskastdeur bijna uit zijn hengsels op zoek naar eten. Die jongen
Verlamming
Soms voelt ge u verlamd. Dan staart ge naar het scherm en voelt ge helemaal niets meer. ‘Jij zoned compleet uit’ omschrijven de jongens me als ze me zo voor de televisie aantreffen. ‘Numb’. Neergeslagen. Met de overwinning van Trump als oranje kers op de taart. Niet dat het u verbaasde, ge hadt niet hetzelfde
Billen bloot
‘Neen, ik heb niet de hele nacht gegamed, ik heb de hele nacht geschreven’. De jongste is zonet op het middaguur de trap afgedaald en strekt zich langdurig uit. En plots zie ik het, die fonkel in zijn ogen. Ik herken de spanning die je voelt als je iets gecreëerd hebt en het voor ’t
TLC.
Ergens tussen ‘chillen’ en ‘de vensterbanken inoliëen voor winter’ ben ik mezelf helemaal voorbijgeschoten. Met als gevolg een huis dat op z’n kop staat en slapeloze nachten van de spierpijn. Het plan was nochtans simpel: rustig wat lezen, studeren, wandelen en yoga. En eventueel de vensterbanken insmeren met lijnolie. Bert zou het tussenverdiep dichtmaken want
Camper horror
Vandaag begint Toussaint, de Franse herfstvakantie, en het is erg lang geleden dat wij de werkvloer verlaten hebben om echt op vakantie te gaan. Toch spelen we op veilig dit jaar en trekken naar ons huis op de berg. Ooit was het anders, toen ik nog geloofde in de Instagram sprookjes van families die met